گروه نویسندگان حاشیه
Contact me
My Profile
Blog Author(s) گروه نویسندگان حاشیه
Previous Months Home Archive امرداد ٩٢ خرداد ٩٢ اردیبهشت ٩٢ فروردین ٩٢ اسفند ٩۱ More ...
      حاشیه... ("حاشیه" یک هفته نامه فرهنگی٬اجتماعی و البته سیاسی است.)
پر حرفی کسب و کار من است by: گروه نویسندگان حاشیه

آیا رهبران اقتدارگرا، سخنرانی‏های طولانی مدت می‏کنند؟

 

سیامک کریمی:معمر قذافی، دیکتاتور سابق لیبی در سال 2009 بار سفر به نیویورک بست تا در اجلاس سالانه مجمع عمومی شرکت کند. در حالی که همه رهبران جهان، فرصت داشتند نهایتا 15 دقیقه سخنرانی کنند، قذافی 40 سال دوری‏اش را از تریبون مجمع عمومی سازمان ملل متحد جبران کرد. قذافی، یک ساعت و 35 دقیقه سخنرانی کرد و دست آخر در میان تذکرهای پی‌درپی رئیس جلسه، «والسلام» گفت و از تریبون پایین رفت.

سخنرانی بی‌سابقه قذافی، بحث‏های درونی زیادی در سازمان ملل متحد برانگیخت. برخی بر این باور بودند که باید با تغییر در آیین‌نامه داخلی مجمع عمومی، این اجازه را به رئیس جلسه داد تا وقتی که رهبرانی مانند قذافی سخنرانی‏های خسته‌کننده و طولانی می‏کنند، بتواند به راحتی میکروفن آنها را قطع کند. این بحث‏ها اما تنها تبعات سخنرانی دیکتاتور سابق لیبی در مجمع عمومی سازمان ملل متحد نبود. به گزارش «فارن پالیسی»، شبکه جهانی بی.بی.سی، با اشاره به سوابق سخنرانی‏های طولانی رهبران سیاسی دست به یک پژوهش تازه زد. بی.بی.سی درصدد پاسخگویی به این پرسش بود که آیا ارتباطی میان سخنرانی‏های طولانی‌مدت و منش سیاسی رهبران سیاسی وجود دارد؟

گزارش بی.بی.سی نشان می‏داد که جز در موارد استثنایی، سخنرانی‏های طولانی توسط رهبران اقتدارگرا ایراد شده‏اند. سخنرانی وزیر دفاع وقت هند در شورای امنیت در سال 1957 را باید یکی از همین موارد استثنایی دانست. «کریشنا منون» در سخنرانی 8 ساعته در شورای امنیت به مساله «کشمیر» پرداخت و شورای امنیت را از اقدامات دهلی‏نو دراین‌باره آگاه کرد. به غیر‌ از این، دیگر موارد سخنرانی‏های طولانی‌مدت رهبران دموکرات صرفا در روزهای تاریخی ایراد شده‏اند. رهبران اقتدارگرا اما، تفاوتی میان مناسبت‏های سخنرانی‏هاشان قائل نیستند و هر جا که تریبونی پیدا کنند، دقایق طولانی سخن می‏گویند.

شواهد تاریخی دیگر، یافته‏های بی.بی.سی را تقویت می‏کرد. «فیدل کاسترو» رهبر سابق کوبا که در سال 2006، پس از 47 سال رهبری، قدرت را به «رائول» برادر کوچکش سپرد، در سال 1960 و از همان تریبونی که قذافی سخنرانی کرده بود، چهار ساعت و 29 دقیقه حرف زد. بی.بی.سی با قراردادن «هوگو چاوز» رئیس‌جمهور سابق ونزوئلا در فهرست رهبران اقتدارگرای جهان، برنامه‏های تلویزیونی او را نمونه‏ای از سخنرانی طولانی‌مدت رهبران اقتدارگرا به شمار آورده است. سخنرانی‏های چاوز در این برنامه‏ها معمولا بیش از 4 ساعت طول می‏کشید و گاهی به 8 ساعت هم می‏رسید. با این همه، نباید فراموش کرد که بخش زیادی از سخنان چاوز به پاسخگویی به مخاطبانی مربوط بود که به صورت زنده می‏توانستند از رئیس‌جمهوری سابق ونزوئلا سوال بکنند. شهره است که «جوزف استالین» رهبر اتحاد جماهیر شوروی سابق هم هنگام حضور در جلسات دولت، سخنرانی‏های طولانی‌مدتی داشته؛ به‌طوری که، پس از پایان این جلسه‏ها، اعضای دولت با خستگی زیادی از اتاق جلسه بیرون می‏آمدند.

به نظر می‏رسد اگر بتوان ارتباطی میان اقتدارگرایی سیاسی و ماراتن سخنرانی‏ پیدا کرد، این سخنرانی‏ها را باید فرصتی برای نشان دادن اقتدار این نوع از سیاستمداران دانست. اجبار شنوندگان به تحمل این سخنان، می‏تواند نشانه‏ای از زور و اقتدار باشد. «مونولوگ» یا «تک صدایی» که از نشانه‏های بارز جوامع اقتدار‌گراست، به خوبی در این سخنرانی‏ها آشکار است. با این همه آیا به راستی نمی‏توان دلیل دیگری برای ماراتن سخنرانی پیدا کرد؟ اگر اقتدار، عامل اصلی سخنرانی‏های طولانی باشد، درباره ماراتن‏های سخنرانی در جامعه‏های دموکراتیک که تعداد آنها کم نیست چه می‏توان گفت؟

بی‌برنامگی، دلیل سخنرانی طولانی مدت است؟

رئیس‌جمهور روسیه، دو هفته پیش در برنامه تلویزیونی سالانه‏اش، 5 ساعت سخن گفت. ولادیمیر پوتین در ابتدای این برنامه با اشاره به عوامل چچنی بمب‌گذاری بوستون آمریکا گفت که این حمله تروریستی، نشان داد که سرکوب تروریست‏های چچنی نیاز به عمل دارد تا حرف. بقیه برنامه به پاسخ‏های پوتین به پرسش‏های مخاطبان اختصاص داشت. وقتی که برنامه تمام شد، بسیاری از تحلیلگران معتقد بودند، پوتین بی‌عملی‏اش را در لفاف پرحرفی‏ پوشانده است. به باور این عده، رئیس‌جمهور روسیه می‏توانست با جملاتی کوتاه پاسخ مخاطبان را بدهد اما گفته‏های طولانی او نه‌تنها پاسخی به پرسش‏ها نبود بلکه بیشتر به سخنرانی‏های مستقل از هم شباهت داشتند.

تحلیلگران می‏گویند، سخنرانی‏های طولانی مدت این حقیقت را لو می‏دهد که سیاستمداران، بیشتر از اینکه چیزی برای گفتن داشته باشند، چیزی برای عمل کردن ندارند. به این ترتیب، سخنرانی‏های طولانی‌مدت، می‏تواند نقش استتار کردن بی‏برنامگی سیاستمداران را بازی کند. شاید پربیراه نیست که «سخنان کلی» محور اصلی ماراتن‏های سخنرانی را شکل می‏دهد. اتفاقا، پوتین در برنامه تلویزیونی سالانه‏اش هر جا که نوبت به پرسش‏هایی درباره وضعیت سیاسی و اقتصادی روسیه می‏رسید، پرحرفی بیشتری به خرج می‏داد. یعنی همان جایی که مخالفانش، او را متهم به عدم شفافیت در برنامه‏ریزی می‏کنند. در تاریخ معاصر سیاست انگلیس، «گوردون براون» نخست‌وزیر سابق این کشور بیشتر از پیشکسوتان‏اش سخنرانی می‏کرد. تقریبا خیلی‏ها معتقدند براون هیچ حرفی برای گفتن نداشت و هربار گفته‌هایش تکرار گفته‏های قبلی بود. نکته جالب آنکه، «بی‏برنامگی» یکی از نقدهای اصلی بود که منتقدان متوجه دولت گوردون براون می‏دانستند.

در غیاب بی‏برنامگی، «شعار دادن» می‏تواند نقشی حیاتی بازی کند؛ چرا که هیچ چیز به اندازه شعار دادن نمی‏تواند خالی بودن دست رهبران سیاسی را پنهان نگاه دارد. بخش زیادی از سخنرانی قذافی در مجمع عمومی ملل متحد را شعارهای تند و تیز علیه ساختار سیاسی دنیا تشکیل می‏داد بدون آنکه مسیری مشخص برای تغییر این ساختار ارائه کند. سخنرانی معمر قذافی دست آخر با پاره کردن «منشور ملل متحد» به پایان رسید. آیا شعاری‏تر از این عمل، می‏توان مثال دیگری زد؟  

اگر چه، یافته‏های تاریخی تا اندازه‏ای کفه ترازو را به سود تئوری ارتباط میان بی‏برنامگی و ماراتن سخنرانی سنگین می‏کند، اما همه سخنرانی‏های طولانی‌مدت را نمی‏توان به بی‏برنامگی نسبت داد. سخنرانی 8 ساعته کریشنا منون در شورای امنیت، نه‌تنها نسبتی با بی‌برنامگی نداشت که وزیر دفاع سابق هند، با دهانی پر از برنامه‏های دولت هند درباره منطقه کشمیر روانه نیویورک شده بود. شاید همین وضعیت درباره سخنرانی‏های تلویزیونی هوگو چاوز هم صادق باشد. بخشی از حرف‏های او دوروبر معرفی اقدامات دولتش برای فقرا می‏گذشت. البته او علاقه داشت، این برنامه‏ها را بیش از آنکه نیاز باشد، معرفی کند. این نمونه‏ها نشان می‏دهد که در برقراری خط مستقیم میان بی‏برنامگی و ماراتن سخنرانی دست به عصا بود.

اینجا و آنجا می‌توان نظریه‌هایی دید که اعتبار چندانی بر ارتباط میان اقتدارگرایی و سخنرانی طولانی‌مدت از یک سو و بی‌برنامگی و ماراتن سخنرانی از سوی دیگر قائل نیستند. «رابرت سرویس» استاد «مطالعات روسیه» در دانشگاه آکسفورد می‏گوید: « موضوع خیلی ساده است. شما وقتی سخنرانی‏های طولانی‌مدت می‏بینید که سخنران، نگرانی‏ای بابت شنوندگان و سخنانش ندارد.» شاید بتوان این گفته‏ها را چنین تعبیر کرد که قهرمانان ماراتن‏های سخنرانی، چنان بر سخنوری مسلط‏اند که بیمی از طولانی شدن گفته‏هایشان ندارند. در این صورت، بی‏برنامگی و اقتدار به عنوان دو دلیل جدی ماراتن سخنرانی رنگ می‏بازند. در این تحلیل، موضوع را صرفا باید در «حرف» جست‌وجو کرد و نه اقتدار و بیعملی. هر کس حراف‏تر، حرفش بیشتر. با این همه نباید ریشه ماراتن سخنرانی را به تسلط سخنران بر موضوع سخنرانی نسبت داد. این تنها علامه‌های عصر باستان بودند که بر همه مسائل مسلط بودند.

 

1- استیوارت استیونسون – نماینده مجلس اسکاتلند

مدت: 23 ساعت و 51 دقیقه

استیونسون رکورد ماراتن سخنرانی را که در پارلمان اسکاتلند انجام شد، در اختیار دارد. اما این سخنرانی، صرفا به علت نقص فنی در سیستم صوتی پارلمان طولانی شد. سخنرانی استیونسون رسما از ساعت 17:21 دقیقه روز 7 سپتامبر 2004 آغاز شد و در ساعت 17:12 روز بعد به پایان رسید.

2- هوگو چاوز- رئیس‌جمهور ونزوئلا

زمان: بیش از 8 ساعت

برنامه تلویزیونی هوگو چاوز با سخنان سیاسی او در ساعت 11 صبح شروع شد. آنهایی که تا پایان این برنامه را دیده بودند، دقایقی پس از ساعت 7 عصر از پای تلویزیون برخاستند.

3- هنری پتر بروگهام- نماینده مجلس اعیان انگلیس

زمان: 6 ساعت

سخنرانی بروگهام در سال 1853 درباره ضرورت اصلاحات قانونی، شش ساعت طول کشید. پس از تصویب این اصلاحات، او به همین اندازه درباره این قانون سخنرانی کرد.

4- ولادیمیر پوتین- رئیس‌جمهوری روسیه

زمان: 5 ساعت

سخنرانی سالانه تلویزیونی ولادیمیر پوتین در سال 2013 که با پرسش و پاسخ مخاطبان همراه بود، 5 ساعت زمان برد.

5- ویلیام گلاستون- نخست‌وزیر سابق انگلیس

زمان: 4 ساعت و 45 دقیقه

نخست‌وزیر سابق انگلیس طولانی‏ترین سخنرانی را درباره بودجه این کشور داشته است. سخنان او به هنگام تصویب بودجه در سال 1853 نزدیک به 5 ساعت زمان برد.

6- فیدل کاسترو- رئیس‌جمهور کوبا

زمان: 4 ساعت و 29 دقیقه

طولانی‏ترین سخنرانی در سازمان ملل متحد متعلق به فیدل کاسترو است. سخنرانی او در سال 1960 درباره ضرورت رد نظام سرمایه‌داری بود.

7- سر ایوان لاورنس- نماینده مجلس لردهای انگلیس

زمان: 4 ساعت و 23 دقیقه

رکورد ماراتن سخنرانی در قرن بیستم در اختیار سر ایوان لاورنس است. سخنرانی این عضو حزب محافظه‌کار توری در یکی از کمیته‏های مجلس 4 ساعت و 23 دقیقه طول کشید.

8- آندریو دیس مور- نماینده مجلس اعیان انگلیس

زمان: 3 ساعت و 37 دقیقه

سخنرانی نماینده مجلس اعیان از حزب کارگر درباره میزان توانایی حقوقی مالکان علیه سارقان، در دسامبر 2005 از ساعت 11:13 صبح آغاز و تا ساعت 14:30 بعدازظهر ادامه داشت.

9- ویلیام هریسون- رئیس‌جمهوری آمریکا

زمان: 1 ساعت و 55 دقیقه

نهمین رئیس‌جمهوری آمریکا که کمترین دوره ریاست‌جمهوری را در اختیار داشت، در سال 1841 یک ماه پس از انتخاب و پیش از آنکه در اثر ذات الریه جان بسپارد، رکورد طولانی‌ترین سخنرانی روئسای جمهوری آمریکا را به نام خود ثبت کرد

10- گوردون براون- نخست‌وزیر انگلیس

زمان: 1 ساعت و 9 دقیقه

گوردون براون نخست‌وزیر سابق انگلیس در 9 مارس 1999، به مدت 1 ساعت و 9 دقیقه درباره بودجه پیشنهادی‌اش سخنرانی کرد تا لقب نهمین برنده ماراتن سخنرانی را به دست آورد.

 

  Comments ()
Recent Posts سایت هفته نامه حاشیه مصاحبه جدی با مردی که شوخی دارد رونمایی از مجری مناظره کاندیدا های ریاست جمهوری توسط حاشیه+تکمیلی گفتگوی هفته نامه حاشیه با رضا صادقی داستان مجسمه‌هایی که بیشتر از مجسمه بودند! شماره نهم حاشیه منتشر شد نامه علی مطهری به رهبر انقلاب در مورد ردصلاحیت هاشمی رفسنجانی ما فال مشایی را گرفته ایم پیغام شورای نگهبان به هاشمی رفسنجانی:انصراف بده جواب و راه حل جداول و معماهای صفحه سرگرمی شماره ششم حاشیه
My Tags حاشیه (۳٢) انتخابات (۱۱) شماره اول (٧) شماره دوم (٦) شماره سوم (٦) شماره هشتم (۳) شماره ششم (۳) شماره هفتم (۳) شماره نهم (٢) شماره پنجم (٢) جاده خاکی (٢) مشایی (٢) نظرسنجی (٢) هنرمندان (۱) مناظره (۱) یارانه (۱) طنز (۱) زلزله (۱) هاشمی (۱) سرگرمی (۱) بوشهر (۱) فال (۱) متادون (۱) سگ (۱) لاریجانی (۱) شورای شهر (۱) آی تی (۱) مجسمه (۱) کره شمالی (۱) رضا صادقی (۱) کهریزک (۱) رسوایی (۱) مسعود ده‌نمکی (۱) علی مطهری (۱) قدیری ابیانه (۱) منصور ضابطیان (۱) کلاه قرمزی (۱) مسعود فراستی (۱) فواد صادقی (۱) مارگارت تاچر (۱) شماره یازدهم (۱) محمدغرضی (۱) عسل بدیعی (۱) آلماتی (۱) جمشید بسم‌الله (۱) کیم جونگ اون (۱) آب پریا (۱) زاپاس المشایی (۱) جم‌تی‌وی (۱) افسردگی هنرمندان (۱) خندوهناکی (۱) این دماغِ جذاب (۱) نوار 8 میلیونی (۱) سخنرانی طولانی (۱) بهروز وثوقی راد (۱)
My Friends   باشگاه مدیران و متخصصان My Pardis